Gaat S nog wel trouwen?
Er is veel gebeurd sinds m’n laatste bericht. Toen ze op reis was dacht ze aan haar potentiële minnaar (die ondertussen al jah… minnaar geworden is). Toen ze terugkwam werd het erger.
Ze praatten er openlijk over dat ze iets voor elkaar voelden, maar nooit verder zouden gaan.
“Het verstand zal altijd winnen, Geert” vertelde S. me na een etentje in de wagen. “Tot het beest in jou wint” antwoordde ik.
Diezelfde avond won het beest al gedeeltelijk.
Diezelfde avond spraken S. en minnaar kort af. Ze waren ergens samen, op een receptie, en vonden elkaar plots in de wagen van de minnaar. Er werd wat geflikflooid en gekust, verder niets.
Na die avond liep S er warmpjes bij. Het sprietje sexuele zin dat er eerder was voor J. was bij deze platgebrand. Ze vertelde me dat ze naast iemand in bed ligt die haar niets doet. “hij heeft precies het lijf van een jongen van 16, hij is niet voldoende viriel en doet me niets”.
Viriel zijn is belangrijk. Uiterlijk, maar ook in gedrag. Denk maar aan de Brutus waar ik al over schreef.
Minnaar is virieler, in gedrag en uiterlijk. Toch is minnaar geen grote beer van een vent, en ook geen macho. He just doesn’t care as much, en dat doet ‘t em.
S. vertelde J. ook op een ochtend dat ze z’n haar maar helemaal niets vond. J. reageerde in de zin van: “ik vind het niet leuk dat je dat zegt”…. wussie.
Ik vroeg S. hoe ze zou reageren moest J. zeggen: “S. als je nog één keer zo tegen me spreekt trouw je maar met iemand anders”.
S. zou dat aantrekkelijk vinden.
Maar J. kiest het foute pad. In plaats van wat stoerder over te komen maakt hij de fout die bijna alle mannen maken wanneer ze voelen dat er iets mis is in de relatie. Ze beginnen lichtjes te pushen, ipv weg te lopen. Door te pushen verstik je haar nog meer, waardoor ze echt wil gaan lopen.
Wat nu ook stilaan gebeurt.
Sex is niet meer dan een taak geworden voor S.. Ze doet het af en toe, omdat het moet. Het zou me niet verwonderen indien ze binnenkort met zinnen af komt als “is dat het enige waar je aan denkt?”, wanneer J. na een maand van droogte nog eens sex wil.
Maar gaat S. nog wel trouwen? Dat is de vraag.
Ze durft het nu niet stopzetten omdat de voorbereidingen zo ver gevorderd zijn en ze haar vader noch J. wil teleurstellen.
Want laat me duidelijk zijn. J. zou voor haar een ideale papa van haar kinderen zijn, een man die voldoende successvol zal zijn en haar een rijk leven kan geven. Ook erg belangrijk voor haar. Enkel die viriliteit, die passie (toch wel 50% van een relatie als je het mij vraagt), ontbreekt.
Maar stel dat ze met een viriele man begint. Wie zegt dan dat dat niet weg gaat na 10 jaar, en je met niks over schiet?
Want natuurlijk zijn er viriele mannen die ook successvol zijn en goede papa…maar die zijn niet breed gezaaid.
Wat moet S. dan doen? Kiezen voor een man waarmee ze een goed gezin kan starten, waarmee ze geen ruzie maakt, maar er eigenlijk totaal niet meer toe aangetrokken is (wel nog gevoelens voor heeft), of het risico nemen om de trouw af te blazen.
Ik ben er zelf nog niet uit.